Proces
Ponieważ początkowa konfiguracja wciąż rośnie, w końcu znów rozpadnie się w jakimś innym miejscu, do innego lokalnego minimum krajobrazu teorii strun. Proces ten będzie się powtarzał bez końca: rozpady będą miały różny charakter, a odległe od siebie rejony będą traciły strumienie z różnych rączek. W efekcie w każdym bąblu będą współistniały liczne nowe rozwiązania. Zamiast jednej, wszechświat doświadczy wszystkich możliwych sekwencji rozpadu strumieni, w których wyniku powstaną hierarchie zagnieżdżonych bąbli czy też podwszechświatów. Obraz ten jest bardzo podobny do scenariusza „wiecznej inflacji”, którego autorami są Alan Guth z Massachusetts Institute of Technology Alexander Vilenkin z Tufts University i Andrei Linde. Ewolucję wszechświata możemy porównać do peregrynacji nieskończonej liczby podróżników, którzy badają wszystkie możliwe szlaki przechodzące przez minima krajobrazu. Każdy podróżnik reprezentuje jakieś miejsce we wszechświecie, przebyta przez niego droga zaś jest sekwencją próżni, które zostały w tym miejscu zrealizowane.